தற்காலப் பொருண்மையியல் ஆய்வுக்குத் தொல்காப்பியத்தின் கருத்தளிப்பு

                                              உப் பக்கம் – சுட்டுப் பொருண்மை நீட்சி

புதுவை குழந்தைசாமி, பஞ்சலிங்கபுரம்

            தொடரியல் நோக்கில்  இ, உ, அ ஆகிய மூன்று குற்றுயிர்களும் சுட்டு எழுத்துகள் எனப்படுகின்றன. இவை அக / புறச் சுட்டுகளாக இயல்கின்றன. ஒருவரை / ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டி விளக்க இவை பயன்படுகின்றன. இவற்றுள் ஒன்று மற்ற இரண்டுக்கும் எதிர்ப் பொருளில் இயலும். இவ்வாறு சுட்டும்போது சுட்டுவார்க்கும் சுட்டப்படுகின்ற பொருளுக்கும் இடையில் உள்ள இட அமைவை/ தூரத்தைக் கருதிச் சுட்டெழுத்துகள்,

                அண்மை = அருகிலுள்ள – இக் கட்டடம்

                 நடுமை / பின்புறம்   = சற்றுத் தொலைவிலுள்ள – உவ் இடம் ; பின்னால்- உப் பக்கம்

                சேய்மை = தூரத்திலுள்ள- அம் மரம்

 

என்று  அமைந்துள்ளன. இம் மூன்றுள் உ சிறப்புப் பொருண்மை நீட்சி கொண்டதாகும். இதைக் கீழ்வருகின்ற இலக்கிய வழக்குகளால் தெளியலாம்.

ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர் ( 620 )

 

என்னும் குறட்பாவில் பின்புறம் / புறமுதுகு என்னும் கருத்தில், மேலும் பொருள் நீட்சி பெற்று மரபுத்தொடராக ‘தோற்கடிப்பர் ‘ என்னும் கருத்தில் இயல்கின்றது. இது வள்ளுவ நடைச் சீர்மையாகும். அடுத்து, நான்மணிக்கடிகை,

கற்பக் கழிமடம் அஃகும்; மடம் அஃகப்
புற்கந்தீர்ந்து இவ்வுலகின் கோளுணரும் ; கோளுணர்ந்தால்
தத்துவ மான நெறிபடரும் ; அந்நெறி
இப் பால் உலகின் இசைநிறீஇ – உப் பால்
உயர்ந்த உலகம் புகும் [பா, 27]

 

என்னும் பாடலில்  இ  அண்மைச் சுட்டாக, பொருள் நீட்சியால் இவ் உலக வாழ்க்கையையும், உ சேய்மைச் சுட்டாக, பொருள் நீட்சியுற்று மேலுலக முத்தியையும் தொன்மப் பின்னணியில் சுட்டுகின்றது. இது சொற்பொருள் வரலாற்றுச் சிறப்பாகும். ஐந்தடிப் பஃறொடை வெண்பாவாலான இந்த நான்மணிக்கடிகைப் பாடலில் காரணகாரிய முறையில் அறக் கருத்துகள் அடுக்கப்பட்டுள்ளதால் இதில் காரணமாலையணி அமைந்துள்ளதும் அறியத்தக்கது.

            இங்ஙனம் உ  என்னும் சுட்டெழுத்து இடைமை, பின் / மேல் ஆகிய பொருளில் இலக்கியங்களில் பயில்கின்றது. இப் பொருள்நீட்சியை அறிந்தால் இலக்கியத்தைச் செவ்வனே உணர்ந்து சிறக்கலாம்.

 நன்றி : இணையத் தரவுகள்                    *******